• Geologia satelitarna
• Zdjęcia satelitarne
• Zdjęcia z satelity
• Struktura satelitarna powierzchni
• Satelitarne badania ziemi

• chciałbym się nauczyć na temat satelit wszystkiego

Geologiczna interpretacja zdjęć satelitarnych

Szczegółowa analiza budowy syberyjskich struktur skłania do kilku wniosków. W centralnej części struk­tur zlokalizowane są skały magmowe głębinowego, pła­szczowego pochodzenia: zasadowe, ultrazasadowe i al­kaliczne. Mniej głębinowe, granitoidowe utwory zajmują strefy peryferyjne. Na tej podstawie można pokusić się o nakreślenie ogólnych prawidłowości w lo­kalizacji niektórych typów złóż. Zostały one potwier­dzone, między innymi, w przypadku tych trzech podda­nych analizie struktur.

Geologiczna interpretacja zdjęć satelitarnych umożli­wia wyciągnięcie daleko idących wniosków. Oto na przykład od lat zastanawiali się geologowie nad przy­czyną metamorfizmu węgla Basenu Południowojakuc­kiego. Tam, w zapadlisku czulmańskim, wśród juraj­skich piaskowców, na nieznacznej głębokości występują potężne pokłady zmetamorfizowanego, wysokiej jakości koksującego węgla. Geologiczne i geomorfologicz­ne cechy zapadliska czulmańskiego świadczą, że wę­glonośne warstwy nie mogły pogrążyć się na takie głę­bokości, gdzie temperatura byłaby wystarczająca dla tak silnego przeobrażenia.
Analiza zdjęć kosmicznych wykazała, że zapadlisko 5czulmańskie położone jest na przecięciu dwóch struk­tur pierścieniowych. W związku z tym rodzi się przypuszczenie, że mógł tu działać intensywny strumień ciepła, wznoszący się z głębin w strefie pierścienio­wych rozłamów, który stał się przyczyną metamorfiz­mu zgromadzonych osadów.

Warto, przy okazji omawiania struktur pierścienio­wych, wspomnieć o interesującej hipotezie wiążącej te struktury z ewolucją skorupy ziemskiej. Jak już wspomniano, struktury pierścieniowe cechuje zagadko­wa zdolność jakby „przeświecania" przez grube, niekiedy silnie' zdeformowane warstwy skał osadowych. Można je traktować jak swego rodzaju „lufciki" lub wielkie „pory" Ziemi, łączące jej powierzchnię ze spodem litosfery, gdzie w znacznym stopniu zakumu­lowane jest wewnętrzne ciepło naszej planety (asteno­sfera).Być może nierównomierne rozmieszczenie prastarych struktur pierścieniowych w skorupie .ziemskiej, jest jedną z przyczyn niejednorodności litosfery, w obrę­bie której na przestrzeni całej postarchaicznej historii geologicznej istnieją stabilne platformy i rozdzielające je mobilne pasy. Nie można wykluczyć przypuszcze­nia, że długotrwała tektoniczna stabilność platform uwarunkowana jest obecnością wielkiej liczby struktur pierścieniowych, poprzez które wewnętrzna energia Ziemi w sposób stały i równomierny wypromieniowy­wana jest w przestrzeń. Jednocześnie, w strefach fał­dowych, gdzie takich „lufcików" jest mniej, w głębi Ziemi gromadziła się wewnętrzna energia, która powodowała nagrzewanie substancji płaszcza. Energia gromadzi się aż do wartości krytycznej, po czym gwał­townie wzrasta aktywność magmatycznotektoniczna. Periodyczna powtarzalność takich impulsów, uwarunko­wała, z jednej strony, wysoką tektoniczną mobilność stref fałdowych, otaczających stabilne platformy, a z drugiej - określiła dawno stwierdzoną przez geolo­gów cykliczność aktywności tektonicznej w obrębie struktur fałdowych -  najlepszym rozwiązaniem jest telefonia satelitarna.

telefonia satelitarna

Znaczna część fotoanomalii kolistych na zdjęciach satelitarnych jest stosunkowo łatwo rozszyfrowywana, gdy zdjęcia obejmują tereny wulkaniczne. Z reguły są to zresztą obiekty znane z istniejących już map geo­logicznych. Jedynie na obszarach słabo dotychczas poznanych i trudno dostępnych zdarzają się niespodzie­wane odkrycia. Anomalie koliste na zdjęciach terenów wulkanicznych stanowią odwzorowanie typowych dla tych obszarów form, takich jak kaldery, stożki, kopuły, tarcze. Rozmiary takich struktur nie przekraczają kil­kudziesięciu kilometrów. Możliwość określenia kształ­tu obserwowanej formy stwarza interpretatorowi prze­słanki do wniosków na temat chemizmu skał. Wiadomo bowiem, że płaskie formy wulkaniczne są charak­terystyczne dla bardzo płynnych, ruchliwych law zasadowych, ubogich w krzemionkę. Powstałe po ich zastygnięciu stożki bazaltowe wykazują nachylenie zboczy tylko 10° lub nawet mniejsze. Lawy bardziej kwaśne tworzą stożki o większym nachyleniu (25  35°). Bardzo kwaśne lawy, typu riolitowego i trachitowego, tworzą formy kopulaste.

Szczególne zainteresowanie, jakim darzą geologowie różnego rodzaju widoczne na zdjęciach satelitarnych anomalie koliste,wynika jednak z faktu, że struktury o tym właśnie kolistym zarysie są „ulubioną" formą przejawiania się ropy naftowej i gazu ziemnego. Dlaczego tak się dzieje? Wyjaśnienia dostarcza teoria pu­łapek: ropa naftowa i gaz ziemny jako lżejsze od wody wypływają ku górze, dopóki nie zostaną zatrzymane przez nieprzepuszczalne warstwy skalne. Jeśli nieprze­puszczalny strop skały zbiornikowej jest wygięty anty­klinalnie, to uniemożliwia on rozprzestrzenianie się ropy naftowej w kierunku poziomym, tworząc w ten sposób pułapkę. Większość ropy naftowej naszego świa­ta zamknięta jest w takich właśnie pułapkach.