• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Jak patrzą satelity

Astronomowie od dawna rozwijali wszelkie zdalne metody obserwacji i pomiarów. Ich podstawę stanowiły metody pomiaru własnego i odbitego promieniowania elektromagnetycznego ciał i zjawisk niebieskich. Pomiary były prowadzone w różnych zakresach widma: widzialnym, radiowym, nadfiolecie i podczerwieni. Pozwalało to określić nie tylko fizyczne właściwości obiektów, ale i ich skład chemiczny. W ten sposób, na przykład, uzyskaliśmy informacje o powierzchni Słońca, o jego chromosferze i koronie.
Z rozwojem techniki kosmicznej zakres rejestrowaiego promieniowania znacznie się rozszerzył. Powstały nowe kierunki obserwacji astronomicznych: astronomia submilimetrowa, rentgenowska, gammastronomia. Pojawiły się możliwości prowadzenia bezpośrednich eksperymentów - badanie składu i struktury atmosfer planet za pomocą przyrządów zainstalowych na aparatach kosmicznych.

Tę właśnie sprawdzoną już technikę (częściowo zresztą wykorzystywaną w badaniach naziemnych oraz z pułapu lotniczego), należało przenieść w sferę badań Ziemi z kosmosu. Należało zastosować astronomię .. . na odwrót - jak trafnie określił to uczony radziecki prof. Roald Sagdiejew, dyrektor moskiewskiego Instytutu Badań Kosmicznych. Dokonało się to w znacznej mierze w latach sześćdziesiątych. Następne lata to już okres zbierania plonów tej operacji. Plonów, których zakres i jakość przeszły najśmielsze oczekiwania.

Trzeba jednak pamiętać, że istnieje pewna zasadniza różnica między astronomią „wprost", a tą „na odwrót". Ciała niebieskie można obserwować z pokładu statków kosmicznych praktycznie we wszystkich zakresach widma. W przypadku Ziemi jesteśmy ograniczeni do pewnych tylko fragmentów widma - tych, w zakresie których atmosfera Ziemi jest przezroczysta. Dociera więc do powierzchni Ziemi (i odbija się od niej) bez przeszkód promieniowanie widzialne (400  700 nm), natomiast cały niemal zakres promieniowania o mniejszej długości fali, a więc promieniowanie gamma, promienie X i prawie cały nadfiolet, zostają pochłonięte przez atmosferę. Dla fal w zakresie podczerwonym i dla mikrofal ma atmosfera kilka „okien" (atmosfera działa tu na zasadzie filtru - przepuszczając pewnezakresy pochłaniając zaś w różnym stopniu inne). Najdłuższe z fale ektromagnetycznych fale radiowe docierają do Ziemi bez przeszkód. Przyjrzyjmy się co i jak można oglądać przez poszczególne okna atmosferyczne.