• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Lineamenty na obrazach satelitarnych

Wyrazistość lineamentów na obrazach satelitarnych i nasuwające się przy ich analizie praktyczne wnioski skłoniły geologów radzieckich do opracowania na podstawie zdjęć dostarczonych przez satelity serii Meteor swoistej kosmogeotektonicznej mapy całego terytorium ZSRR. Dobór zdjęć nie był przypadkowy. Przede wszy­stkim, dzięki małej zdolności rozdzielczej (około 1 km) i małej skali (1 : 10 000 000 - 1 : 15 000 000) uzyskanoobraz jedynie największych struktur geologicznych. Zdjęcia z satelitów Meteor wykonywane są w trzech zakresach spektrum, dzięki czemu można było wybrać zdjęcia najbardziej zasobne w informacje, a także przeprowadzać rozszyfrowanie obrazów w różnych po­rach roku, wykluczając zjawiska nie związane z przyczynami geologicznymi. Poza tym szerokość fotogra­fowanego pasa powierzchni Ziemi, wynosząca 1000 - 1600 km, zapewnia uzyskanie na pojedynczym zdję­ciu obrazu dużych struktur geologicznych, bądź ich grup.

Podczas analizy tych obrazów okazało się, że da­jące się wydzielić bloki geotektoniczne nie zawsze pokrywają się z regionalizacją przyjętą w geologii. Pojawiły się więc terminy kosmogeostrukturalnych pro­wincji, dzielnic, regionów i bloków. Obok rozłamów rozdzielających poszczególne bloki - rozłamów granicznych, ukazały się też liczne obiek­ty liniowe połażone wewnątrz obszarów kosmogeostruk­turalnych. Ich rozszyfrowanie nie nastręczało trudności, gdy znajdowały się na obszarach górskich lub wyżyn­nych; pokrywały się one wtedy z reguły ze znanymi deformacjami nieciągłymi, uzupełniając w dużym stop­niu ich sieć. Na obszarach równinnych (w obrębie plat­form), gdzie powierzchnię pokrywają osady młodsze i nie wchodzi w rachubę bezpośrednia obserwacja roz­łamów, obiekty te interpretowano jako deformacje nieciągłe w głęboko zalegających skałach, na podstawie danych geofizycznych.

Okazało się również, że wiele rozłamów przecina poszczególne powierzchnie kosmogeostrukturalne, rozcią­gając się na tysiące kilometrów i tworząc ściśle ograni­czone strefy, których rozmieszczenie podporządkowane jest określonemu systemowi. Tego rodzaju deformacje nieciągłe i utworzone przez nie strefy nazwano rozła­mami siecznymi. Zdaniem geologa radzieckiego W. N.
Briuchanowa, pojawienie się na mapach tego typu roz­łamów stanowi zasadniczą nowość, zarówno dla ob­szaru ZSRR, jak i całego kontynentu euroazjatyckiego. Próby dalszej systematyzacji stwierdzonych rozłamów, pozwoliły na wyróżnienie struktur prostokątnych (po­łudnikowych i równoleżnikowych) oraz diagonalnych (północnozachodnich i północnowschodnich), których rozprzestrzenienie uwarunkowane jest współczesnym położeniem osi obrotu Ziemi.

Rozłamy południkowe dają się zauważyć co 5  7°; zbiegają się ku północy, a rozchodzą w stronę równika. Są to, zdaniem Briuchanowa, ślady płaszczyzn rozci­nających kulę ziemską równolegle do osi jej obrotu. Na obszarze ZSRR stwierdzono około dwudziestu takich struktur.

Rozłamy równoleżnikowe, będące śladami płaszczyzn prostopadłych do osi ruchu Ziemi, dają się stwierdzić w sposób mniejrównomierny. Najwyraźniej zaznaczają się we wschodniej części Eurazji, gdzie można je wydzielić co 3  4° (lub co 300  500 km). Diagonalne struktury liniowe stwierdzone na ob­szarze ZSRR, występują bardziej równomiernie. Są odległe od siebie o 300  500 km i z reguły mają zało­żenie podskorupowe, choć zauważalna jest ich pewna charakterystyczna zmienność. Jedne z nich zbiegają się w kierunku północnym tworząc swojego rodzaju wiązki; inne, na odwrót, zmieniają ku północy swój przebieg na równoleżnikowy, a następnie na przeciwstaw­ny, zakreślając na mapie łagodne łuki. Te łuki to śla­dy płaszczyzn przecinających się z powierzchnią Zie­mi, rozcinających ją pod kątem względem osi obrotu.