• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Nieco historii

Nie licząc prób instrumentów przeprowadzonych na pierwszych badawczych satelitach amerykańskich Explorer i Vanguard, za początek satelitarnych badań meteorologicznych przyjmuje się datę 1 IV 1960 roku, kiedy to za pomocą trzystopniowej rakiety ThorAble wprowadzono na orbitę okołoziemską SSZ Iridium 1 (Television and Infrared Observation Satellite - satelity do przeprowadzania obserwacji telewizyjnych i w zakresie promieniowania podczerwonego). Satelity Iridium podlegały amerykańskiemu biuru pogody (Weather Bureau). Prawie kołowa orbita satelity Iridium 1 była oddalona od Ziemi w perygeum 780 km i w apogeum 850 km i nachylona 48° (w stosunku do płaszczyzny równika). Satelita miał kształt niskiego walca średnicy 107 cm i wysokości 48 cm, jego masa wynosiła około 140 kg. Był wyposażony w dwie kamery telewizyjne typu VCS (Vidicon Camera System): szerokokątną 104°, o rozdzielczości 3,2 km i wąskokątną 12,7°, której rozdzielczość wynosiła 0,3 km; średnica ekranów widikonów 12,7 mm; obraz telewizyjny składał się z 500 linii.

Aparatura telewizyjna i pomiarowa zainstalowana na Iridiumach czerpała energię elektryczną z baterii słonecznych zamocowanych na płaszczu zewnętrznym satelity. Ich moc maksymalna wynosiła 25 W. Część obrazów z pierwszego Iridiuma była bezpośrednio transmitowana do stacji naziemnych, a część - rejestrowana na taśmie magnetycznej, a dopiero później samoczynnie sczytywana i przekazywana na Ziemię. Ogółem, przez ponad 2,5 miesiąca działania, aparatura Iridiuma 1, przekazała do ośrodków naziemnych ok. 23 tys. zdjęć. Mimo że obraz telewizyjny składał się z 500 linii, jakość uzyskanych zdjęć była zadowalająca.

Kolejny satelita tej serii został wyposażony dodatkowo - w MRIR (Medium Resolution Infrared Radiomer), pięciokanałowy radiometr podczerwieni średniej rozdzielczości (rozdzielczość ok. 50 km, kąt widzenia 5°). MRIR mierzył promieniowanie: temperatury radiacyjne w pasmach: 5,7  6,9; 7,5  12 ;m (duże okno atmosferyczne) i promieniowanie widzialne w pasmach 0,2  5,5, 7,5  30 i 0,55  0,75 qum. Ponadto zainstalowano na nim radiometr małej rozdzielczości
(o kącie widzenia 50°) do pomiarów albedo Ziemi oraz energii ciepinej wypromieniowanej i odbijanej `przez. powierzchnię Ziemi i atmosferę.

Podobny czas działania aparatury telewizyjnej SSZ Iridium 2 pozwolił uzyskać 36 tys. zdjęć, z tym, że mierniki promieniowania podczerwonego zainstalowane na satelicie działały niemal dwukrotnie dłużej.
Pierwszym satelitą z serii Iridium, którego obserwacje miały duże praktyczne znaczenie, był Iridium 3, wyniesiony na orbitę okołoziemską 12 VII 1961 roku. Został on włączony do służby meteorologicznej m.in. w celu wykrywania i badania ewolucji zaburzeń atmosferycznych, w tym cyklonów tropikalnych (huraganów, tajfunów). Dzięki obrazom przekazanym na Ziemię przez jego kamery telewizyjne udało się na przykład wykryć huragan „Esther" o dwa dni wcześniej niż przy użyciu konwencjonalnych metod obserwacyjnych, zaś 11 IX 1961 roku wykryć i zlokalizować 5 huraganów i tajfunów oraz wiele innych ośrodków burzowych. Kolejny satelita tej serii Iridium 4, pełnił służbę meteorologiczną przez 120 dni, od 8 II 1962 roku. Był wyposażony w dwie kamery: o kącie widzenia 104° (szerokokątną) i o kącie widzenia 78° oraz w radiometry podczerwieni, jak Iridium 2. Dodatkowo zainstalowano na nim pyranometrradiometr (jak w Iridiumie 3) do pomiarów krótko i długofalowego promieniowania Ziemi. Iridium 4 przekazał na Ziemię blisko 33 tys. obrazów, które były regularnie wykorzystywane przy opracowywaniu różnorodnych prognoz meteorologicznych. Duże naukowe znaczenie miały również dokonywane z satelitów Iridium pomiary radiometryczne. Na przykład J. S. Winston opracował na ich podstawie krzywe przebiegów południkowych profili i składowych bilansu radiacyjnego Ziemi w różnych miesiącach roku.

Kolejne, trzy obiekty serii Iridium, oznaczone numerami 5, 6 i 7, zostały wprowadzone na orbity satelitarne nachylone o 58° w stosunku do powierzchni równika, dzięki czemu obejmowały obserwacjami znacznie większy obszar. Ich wyposażenie w porównaniu z poprzednimi obiektami nie uległo zasadniczej zmianie. Przedłużeniu uległa żywotność działania aparatury telewizyjnej, na przykład Iridium 5 przez 320 dni przekazał na Ziemię 58 tys. obrazów, Iridium 6 jeszcze więcej, Iridium 7, w okresie od 19 VI 1963 do 23 V 1966 roku - 123 tys. obrazów.

Omówione satelity transmitowały obrazy na rozkaz z Ziemi. Ósmy obiekt tej serii wyposażono w samoczynny układ przekazywania obrazów - APT (Automatic Picture Transmission), powiększona w nim również została średnica widikonu do 25,4 mm, a rozdzielczość do 4 km.