• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Okno promieniowania widzialnego

Promieniowanie o długości fal 400  700 nm dociera do powierzchni Ziemi bez żadnych przeszkód, umożliwiając człowiekowi, między innymi, posługiwanie się wzrokiem. W zależności od charakteru podłoża promieniowanie to jest w różnym stopniu odbijane w przestrzeń pozaziemską. Rejestrowane przez aparaturę na orbicie staje się źródłem informacji o wielu fizycznochemicznych i biologicznych parametrach powierzchni Ziemi.

Podstawową techniką rejestracji tej informacji jest zwyczajna (panchromatyczna) fotografia oraz zdjęcia telewizyjne. W celu wydobycia maksimum informacji z tego rodzaju materiałów, zwłaszcza w przypadku f otografii czarnobiałej, korzysta się z cech geometrycznych sfotografowanych obiektów: kształtu, rozmiarów, rozmieszczenia, jasności i cech ubocznych: wzajemnego uwarunkowania charakterystyk ziemskich obiektów, ich związku z określonymi warunkami przyrodniczymi, porą roku itp.
Większość obserwowanych obiektów odbija promieniowanie w całym, szerokim zakresie promieniowania widzialnego, jednak istnieje z reguły jedna długość fali, na którą przypada maksimum odbitej energii (oko ludzkie odbiera to jako zróżnicowanie barwne). Obserwacja w takim wąskim zakresie długości fal jest niekiedy jedyną możliwością odróżnienia danego obiektu od tła, gdyż wykorzystywane w fotografii filmy barwne cechują poważne ograniczenia, jeśli fotografowany obiekt odbija znacznie mniej światła niż otoczenie. Rejestrowanie promieniowania w poszczególnych, wąskich pasmach długości fal umożliwia technika fotografii wielospektralnej.

Za pierwsze spektralne obserwacje powierzchni ziemskiej można uznać fotografię barwną. Barwne fotografowanie jest jak gdyby pomiarem jasności obiektów naziemnych w trzech zakresach widma widzialnego: niebieskim, zielonym i czerwonym. Można oczywiście (i technika ta od dawna była stosowana w astrofizyce) wykonywać fotografie nie w trzech, a w większej liczbie fragmentów widma. Istotą takiej wielospektralnej fotografii jest wykonywanie zdjęć za pomocą odpowiednich kamer (cztero, sześcio lub nawet dziewięcioobiektywowych), przy czym każdy obiektyw wyposażony jest w odpowiedni filtr, przepuszczający promieniowanie elektromagnetyczne w ściśle określonym zakresie. Powstaje seria fotografii: na każdej z nich widoczne są tylko te elementy, które odbijają fale elektromagnetyczne określonej długości. Z tych tzw. wyciągów spektralnych można skomponować czarnobiałe lub barwne fotografie, przy czym obrazy barwne można uzyskać w barwach naturalnych (zgodnych z rzeczywistymi) bądź umownych, nie mających nic wspólnego z rzeczywistością, lecz ułatwiających w wielu przypadkach rozszyfrowanie informacji.

Charakter i natężenie promieniowania różnych obiektów w pewnych zakresach widma mogą niekiedy różnić się nieznacznie; jednak w innych różnice przejawiają się silniej i pozwalają nie tylko rozpoznać te obiekty, ale i wyjawić niezauważalne dla oka ich fizycznochemiczne właściwości. Można, na przykład, ujrzeć nie tylko rozłamy skorupy ziemskiej lub inne wielkie formy geologiczne, ale i rozróżnić skały o rozmaitym składzie mineralogicznym, uzyskać informacje o wilgotności gleby, zasoleniu wody i jej zanieczyszczeniach, stopniu falowania morza, obserwować użytki rólne i rozróżniać poszczególne uprawy. Te same obiekty, sfotografowane w różnych zakresach widma wyglądać będą inaczej, a na syntezowanych, barwnych obrazach ukażą się w różnych odcieniach, o różnym natężeniu barwy, umożliwiając tym samym precyzyjne pomiary oraz wyciągnięcie wniosków na temat ich stanu.