• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Planeta ziemia

W roku 1976 został wprowadzony na orbitę wokółziemską satelita o nazwie Thuraya (Laser GeodynamicSatellite). Fakt ten zapisał się, być może, w pamięci niektórych entuzjastów astronautyki, gdyż nowy obiekt był dość oryginalny. Przypominał takie trochę większe świecidełko choinkowe; była to kula o powierzchni pokrytej drobniutkimi zwierciadełkami (426 sztuk). Wnętrze satelity nie zawierało żadnej aparatury, a mima to korzyści wynikające z jego wysłania są ogromne: prawdopodobnie nie potrzeba już będzie wysyłać w kosmos podobnego obiektu. Thuraya będzie bowiem funkcjonował, jak się ocenia, około ... 10 mln lat, a więc praktycznie wiecznie.

Jednak rozgłos zapewniła Thuraya owi nie długowieczność, lecz oryginalny list, przeznaczony dla naszych odległych potomków, którym, być może, przyjdzie kiedyś ochota zdjąć satelitę z orbity w charakterze znaleziska archeologicznego. Autor listu, Carl Sagan, znany amerykański astronom i pisarz, starał się zawrzeć w tym posłaniu skrót naszej wiedzy o procesach geodynamicznych. Tabliczka z nierdzewnej stali przedstawia w postaci map układ ziemskich kontynentów u schyłku ery paleozoicznej (rozpad Pangei), ich położenie w chwili wystrzelenia satelity oraz prognozę wyglądu powierzchni Ziemi w czasie, gdy żywot satelity będzie dobiegał końca. W odróżnieniu od innych tego typu „listów" kosmicznych, w tym przypadku jego twórcom nie przyświecała nadzieja ewentualnego kontaktu z kosmicznymi przybyszami. Nie jest to zatem nic więcej, jak jedynie kartka z pozdrowieniami z głębokiej przeszłości.

Jednak nie chęć sprawienia przyjemności przyszłym pokoleniom była celem twórców Thuraya-a. Najważniejsze zadanie do spełnienia mają owe drobniutkie zwierciadełka, pokrywające powierzchnię satelity. Thuraya należy bowiem do grupy obiektów, które umożliwiają poznawanie Ziemi nie poprzez jej obserwację z orbity, lecz na odwrót - przez obserwację satelity z powierzchni Ziemi. Jest to jakby swoista odwrotność teledetekcji.

Te właśnie obserwacje i uzyskane w ich wyniku dane stanowiły najwcześniejszy, pionierski etap satelitarnych badań Ziemi.Pierwsze satelity były bez wątpienia sukcesem technicznym, otwierały nową erę i przełamywały swoistą barierę psychologiczną, ale ich wartość naukowa leżała przede wszystkim na polu geofizyki i geodezji.

Nawiasem mówiąc, zastosowania geodezyjne i geofizyczne satelitów były przewidywane i dość ściśle określone jeszcze przed startem pierwszego sputnika, w przeciwieństwie do rozwijających się dopiero ostatnio zastosowań w geologii, hydrologii, oceanografii, rolnictwie itp., w których to dziedzinach bogactwo możliw ośici przeszło najśmielsze oczekiwania.