20
Satelita NOAA
Piątek, marzec 20. 2009
W porównaniu z poprzednimi satelitami wszechstronność NOAA 2 i jego następców znacznie wzrosła. Dużą zaletą była na przykład możliwość bezpośredniego wprowadzania danych do maszyn cyfrowych zainstalowanych w stacjach naziemnych. Ponadto wzrosła rozdzielczość uzyskiwanych obrazów radiometrycznych oraz czułość (rozdzielczość termiczna) radiometrów pracujących w podczerwonym paśmie widma. Duże znaczenie dla służby synoptycznej mają też nowe jakościowo informacje o stratyfikacji termicznej atmosfery, od powierzchni Ziemi do wysokości 30 km, z dokładnością powyżej 0,5°/0.
Na podstawie eksperymentów przeprowadzonych przez służbę meteorologiczną USA stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że wykorzystanie zdjęć i pomiarów satelitarnych znacznie poprawiło sprawdzalność prognoz meteorologicznych, w tym głównie prognoz zjawisk szczególnie groźnych. Na przykałd cyklony tropikalne wykrywane są dzięki SSZ na 1 2 dni wcześniej niż za pomocą metod naziemnych. Widoczny postęp zaznaczył się również w prognozach krótkoterminowych (na 12, 24 i 36 godz.). WUSA od maja 1973 roku stosuje się regularnie automatyczne opracowywanie danych satelitarnych.
Jak już wspominaliśmy, w roku 1964 do służby meteorologicznej został wprowadzony, równolegle do istniejących, nowy system satelitów zwanych Nimbus (chmura deszczowa). Oprócz służby operacyjnej, na satelitach tego typu testowano aparaturę telewizyjną, radiometryczną, systemy orientacji, łączności itd. Nowe satelity miały wysokość 2,5 3 m, a instrumenty pomiarowe były zainstalowane na kole o średnicy 1,2 1,5 m. Ich ciężar wahał się w granicach 300 800 kg.
Już pierwszy satelita serii Nimbus był wyposażony w aparaturę telewizyjną pracującą w układzie APT oraz stosowany później na satelitach ESSA 3, 5, 7 i 9 ulepszony system AVCS, dający obraz o rozdzielczości 0,9 km. Nowością był na nim również radiometr wy_ sokiej rozdzielczości HRIR (High Resolution InfraRed), rejestrujący promieniowanie w podczerwonym paśmie widma 3,7 4,2 µ.m (małe okno przezroczystości atmosfery). Elementarny kąt widzenia tego radiometru wynosił 0,46°, kąt skanerowania ±59°, rozdzielczość w nadirze 7 8 km. Radiometr ten umożliwiał m.in. kartowanie (obrazowanie) zachmurzenia z zacienionej (nocnej) części Ziemi oraz rejestrację temperatur radiacyjnych powierzchni nie zachmurzonych, a także w sposób pośredni, pozwalał na ocenę wysokości górnej granicy chmur. Dzięki temu satelita mógł być użyteczny przez całą dobę.
Bardzo istotnym udoskonaleniem w systemie orientacji satelity było stałe skierowanie jego kamer ku powierzchni Ziemi. Prawie biegunowa orbita (99°) przebiegała w perygeum 480 km, a w apogeum 1050 km od Ziemi.
Kolejny satelita tej serii został wprowadzony na prawie kołową i prawie biegunową orbitę okołoziemską 15 V 1966 roku. Oprócz znanych już nam urządzeń pomiarowych został na nim zainstalowany pięciokanałowy radiometr średniej rozdzielczości MRIR (Medium Resolution Infrared Radiometer). Podobne urządzenia pracowały na SSZ Iridium 2, 3 itd., ale w innych pasmąch widma. Radiometr MRIR satelity Nimbus 2 rejestrował promieniowanie w pasmach 6,4 6,9 µm (para wodna); 14 16 µm (dwutlenek węgla; 10,5 12,5_ µm (duże okno atmosferyczne); 5 30 µm (promieniowanie ziemskie) i 0,2 4,0 µm (promieniowanie słoneczne). Rozdzielczość radiometru wynosiła 50 km.
SSZ Nimbus 3 wprowadzony został 14 IV 1969 roku na orbitę o podobnych, jak jego poprzednik parame
trach. W jego oprzyrządowaniu zaszły jednak istotne zmiany. Radiometr wysokiej rozdzielczości HRIR wyposażono oprócz kanału rejestrującego promieniowanie w paśmie 3,4 4,2 µm w dodatkowy kanał rejestrujący w paśmie 0,7 1,3 µm (pasmo bliskie promieniowania widzialnego). W obu kanałach rozdzielczość w nadirze wynosiła 9 km. Dalsze nowości to: kamera IDCS; interferometrspektrometr IRIS; spektrometr SIRSA; monitor promieniowania nadfioletowego MUSE oraz system zapytywania, rejestracji i lokacji - IRLS.
Kamera satelitarna z dysektorem (lampa analizująca) IDCS (Image Dissector Camera System) dawała obraz składający się z 800 linii (72 linie/mm), a jej rozdzielczość w punkcie podsatelitarnym wynosiła 4 km.
Interferometrspektrometr IRIS (Infrared Interferometer Spectrometer) rejestrujący promieniowanie w podczerwonym paśmie widma (5 25 µm) służył do określania pionowego rozkładu temperatury, zawartości pary wodnej, dwutlenku węgla i ozonu w atmosferze.
Spektrometr podczerwieni SIRSA (Selective Infrared Spectrometer), wersja A pracująca na SSZ Nimbus 3, mierzył promieniowanie w siedmiu bardzo wąskich pasmach widma w przedziale pochłaniania CO2: 13 15 µm oraz w jednym szerszym paśmie: 11 12 µm (duże okno). Był on przeznaczony przede wszystkim do pomiarów pionowych profili temperatury atmosfery.
Monitor promieniowania słonecznego nadfioletowego MUSE - (Monitor of Ultraviolet Energy) mierzył w pięciu pasmach (każde o szerokości 100 A): 1216 A, 1600 A, 1800 A, 2000 A i 2600 A.
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: