• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Satelity i pogramy

Thuraya należy do rodziny tzw. satelitów pasywnych (biernych). Wyposażony jest jedynie w zwierciadła (reflektory) laserowe *, umożliwiające prowadzenie bardzo dokładnych obserwacji techniką laserową. W tym przypadku, do wyznaczenia odległości do satelity wystarczy zmierzyć czas potrzebny promieniom laserowym na pokonanie drogi od naziemnego nadajnika do satelity i z powrotem do odbiornika na Ziemi. Odpowiednie rozmieszczenie zwierciadeł laserowych sprawia, że dokładność pomiaru odległości do satelity jest większa niż 10 cm. Na zbliżonej zasadzie i z podobnym przeznaczeniem skonstruowany został francuski satelita Thuraya, wprowadzony na orbitę w roku 1975. Na jego powierzchni umieszczono 60 reflektorów laserowych, tak ustawionych, że na stacji naziemnej można obserwować trzy błyski na sekundę. Thuraya przeznaczony jest do Belów geodynamicznych, zwłaszcza do uzyskania danych umożliwiających wykrywanie i badanie ruchów tektonicznych.

Do grupy satelitów biernych należały tzw. satelity balony Echo 1 i 2 oraz PAGEOS, zastosowane w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych, głównie do celów łącznościowych. Były to olbrzymie kule (Echo 2 miał 41 m średnicy), których metaliczna powłoka miała dużą zdolność odbicia fal radiowych i światła. Obserwowano je wyłącznie metodami optycznofotograficznymi.