• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Satelity

Materiały obserwacyjne w postaci obrazów oraz wyniki pomiarów radiometrycznych z satelitów radzieckich serii Meteor były i są częściowo przekazywane automatycznie - w czasie rzeczywistym, a częściowo są magazynowane na taśmie magnetycznej i na sygnał z Ziemi przekazywane do jednej z trzech stacji odbiorczych: w Moskwie, Chabarowsku lub Nowosybirsku.

Materiały z Chabarowska i Nowosybirska również przekazywane są do Moskwy. Po wstępnej obróbce i dowiązaniu do siatki geograficznej, przede wszystkim wykorzystywane są przy opracowaniu prognoz meteorologicznych, a także, drogą telefoniczną lub radiową, przekazywane odbiorcom krajowym oraz zagranicznym w ramach współpracy międzynarodowej.

Jak przewiduje się, satelity z rodziny Meteor (z niewielkimi zmianami w wyposażeniu) będą wysyłanez terytorium ZSRR do roku 1985 (np. 14 V 1981 wprowadzono na orbitę okołoziemską satelitę oznaczonego numerem 27). Dodajmy, że zadania z zakresu meteorologii powierzono również innym radzieckim satelitom i statkom_ kosmicznym, m. in. spełniał takie zadania satelita łącznościowy Mołnia 1 (Błyskawica) wprowadzony na silnie. wydłużoną orbitę w roku 1966.

Nowe pokolenie amerykańskich satelitów meteorologicznych zapoczątkował SSZ ITOS (Improved IridiumOperational Satellite), wprowadzony na orbitę okołoziemską w styczniu 1970 roku. Już kolejny satelita tej serii został oznaczony podwójnie: ITOS 2 = NOAA 1, a wprowadzono go na orbitę w grudniu 1970 roku. Nowy skrót wiązał się z kolejną reorganizacją i wydzieleniem instytucji pod nazwą National Oceanie and Atmospheric Administration (Krajowy Urząd do Spraw Mórz i Atmosfery), czyli w skrócie NOAA.

Prawie biegunowe orbity nowych satelitów, kąt pochylenia 102°, charakteryzowały się niewielką ekscentrycznością; w przypadku SSZ ITOS 1 odległość od Ziemi wynosiła 1430  1480 km. Orbita NOAA 1 była prawie okrągła - oddalona od Ziemi o 1460 km. W skład wyposażenia tych satelitów oprócz systemów kamer telewizyjnych pracujących w układzie APT i AVCS (obrazy magazynowane na taśmie magnetycznej i transmitowane na rozkaz z Ziemi), co stanowiło połączenie systemów zainstalowanych na obu rodzajach satelitów ESSA, weszły dwa radiometry ciągłego skanerowania (omiatające). Dwukanałowy radiometr SR (Scanning Radiometer) rejestrował promieniowanie w pasmach podczerwonym 10,5  12,5 µm (z rozdzielczością 8 km i czułością na temperaturę 2  3 K) oraz widzialnym: 0,52  0,73 (z rodzielczością 3,5 km). Elementarny kąt widzenia radiometru obejmował odpowiednio 0,16° i 0,30°, a kąt skanerowania (omiatania) - ±60°. Pomiary z tego radiometru były przekazywane na rozkaz z Ziemi. System DRIR (Direct Readont Infrared Radiometer) służył do bezpośredniej transmisji w układzie APT pomiarów radiometrycznych. Niewątpliwym osiągnięcim stało się obrazowanie radiometrem SR oświetlonej i nieoświetlonej części Ziemi, w widzialnym i podczerwonym pasmach widma.

Na satelitach ITOS 1 i NOAA 1 zainstalowano, podobnie jak na aparatach poprzednich generacji, radiometry o małej rozdzielczości do pomiarów składowych bilansu radiacyjnego Ziemi. Nowością był tam monitor protonów - składowej słonecznej promieniowania kosmicznego.