• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Studiowanie krajobrazu

Po zdjęcia z satelitów z wielkim zainteresowaniem sięgają obok geologów również geomorfolodzy ocze­kując, jeśli obraz obejmuje tereny od dawna zbadane i pokryte mapami, potwierdzenia istniejącej wiedzy o krajobrazie danego obszaru albo, jeśli zdjęcia przedstawiają tereny trudno dostępne i słabo zbadane - nowych, uzupełniających informacji. Rzeźba powierzchni Ziemi niesie bowiem, jako re­zultat wzajemnego oddziaływania sił egzogenicznych (głównie czynników klimatycznych) i endogenicznych (siły drzemiące we wnętrzu Ziemi), wiele niezwykle istotnych z praktycznego punktu widzenia informacji, przede wszystkim o budowie podłoża, ale także o cha­rakterze procesów, które współcześnie lub w przeszło­ści je kształtowały.

Geomorfologia z geologią są w tym aspekcie nierozłączne. Geolog, rozpoznając na zdję­ciu satelitarnym charakterystyczną trójkątną płasz­czyznę u podnóża gór, będzie wiedział, że ma do czy­nienia ze stożkiem napływowym i w sposób dość ści­sły określi charakter budujących go osadów. Geomor­folog, z kolei, odczytując na zdjęciu owalne plamy skał wylewnych, nie będzie miał wątpliwości, że ma do czy­nienia z krajobrazem wulkanicznym. Przykład ten, i wiele innych, które jeszcze przytoczymy, uzmysła­wia jak wszechstronnym przyrodnikiem musi być czło­wiek zajmujący się interpretacją zdjęć wykonywanych z przestrzeni kosmicznej.

Zalety zdjęć satelitarnych to nie tylko możliwość rozpoznawania form rzeźby terenu i wyciągania na tej podstawie wniosków na temat ich związków z podłoem. Geomorfolog, dysponujący serią zdjęć konkretnego obszaru, wykonywanych periodycznie przez dłuższy czas, zyskuje rzadką szansę śledzenia, dosłownie na żywo, ewolucji krajobrazu. Możliwe są przy tym ści­słe pomiary tempa i zasięgu zmian. Na zdjęciach terenów przybrzeżnych, geomorfolog może obserwować proces abrazji (niszczenia brzegów morskich) oraz zmiany przebiegu linii brzegowej, ujrzy też „na włas­ne oczy" jak rosną delty w ujściach rzek. W strefie suchej widać będzie na zdjęciach proces pustynnie­nia, wędrówkę wydm, a nawet drogi przenoszenia piasków i pyłów w troposferze. Możliwe jest także prześledzenie rozwoju procesów erozyjnych na lądach, zmian w układzie dolin i wąwozów. Na zdjęciach ob­szarów górskich uwidocznią się skutki osuwisk, lawin oraz ruchu lodowców.

Wszystko to można wyczytać ze zdjęć satelitarnych pod warunkiem zastosowania odpowiedniej, komplek­sowej metodyki. Na szczęście, wiele metod można zaczerpnąć z wieloletniego już zasobu doświadczeń in­terpretacji zdjęć lotniczych. Wiadomo, na przykład, że niezbędne jest szerokie wykorzystanie pośrednich cech rozpoznawczych. Interpretator, chcąc dać obraz geomorfologii danego obszaru, musi więc dysponować znajomością takich elementów środowiska przyrodniczego, jak budowa geologiczna, gleby, sieć hydrogra­ficzna, roślinność.

Rozpoznawanie form ukształtowania powierzchni Ziemi na podstawie obrazów z kosmosu jest tym ro­dzajem badań, w których wiele (więcej niż w przypad­ku interpretacji geologicznej czy rozpoznawania roślin­ności) można osiągnąć stosując konwencjonalną tech­nikę pozyskiwania obrazów - a więc tradycyjną czarnobiałą i barwną fotografię panchromatyczną.

Oczywiście zdjęcia wielospektralne, obrazy satelitarna skanerowe lub radarowe znacznie rozszerzają możliwości interpretacji geomorfologicznej, jednak rzeźba jest znakomicie czy­telna nawet przy prowadzeniu obserwacji środkami najbardziej konwencjonalnymi, do jakich przede wszy­stkim należy zaliczyć ludzki wzrok.