• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Telafony satelitaene - historia

Teledetekcja (gr. tele -daleko, łac. detectżo - wykrywanie), rozumiana jako zdalne badania środowiska Ziemi lub innych planet, nie jest bynajmniej dzieckiem ery kosmicznej. Obserwacje za pomocą teleskopu, znane przecież od stuleci, to również nic innego; jak teledetekcja. Tym co zadecydowało o karierze teledetekcji, jako nowoczesnej metody naukowej, był skromny wynalazek Francuza J. N. Nipce'a, który otrzymał (rok 1822) na metalowej płytce obraz, naświetlając w ciągu 12 godzin warstwę asfaltu syryjskiego. Kolejne wynalazki, L. J. M. Daguerre'a (1789  1851) i W. H. F. Talbota (lata pięćdziesiąte XIX wieku), którzy zastosowali jako warstwę światłoczułą jodek srebra, ugruntowały tę tak niesłychanie ważną możliwość rejestracji rezultatów obserwacji. Rejestracji niezależnej od subiektywnej zdolności postrzegania.

Nowoczesna, szeroko rozumiana teledetekcja nie ogranicza się wyłącznie do „zapisu światła" - fotografii. Najogólniej można by powiedzieć, że zdalne, bezkontaktowe badania mogą być prowadzone za pośrednictwem energii elektromagnetycznej (światło jest tylko małym jej wycinkiem), fal akustycznych oraz pól siłowych grawitacji i magnetyzmu. W tamtych jednak czasach możliwa była rejestracja obrazów jedynie w widzialnym zakresie fal elektromagnetycznych (400   700 nm).

Zastanawiające, że już wówczas, w tym najbardziej pionierskim okresie fotografii, podjęto próby fotografowania powierzchni Ziemi z wysokości. Pierwsze takie doświadczenia wykonano we Francji w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, fotografując Paryż z balonu na uwięzi (były to czasy, kiedy zdjęcia trzeba było wykonywać na mokrych płytach światłoczułych). Bardzo dobre jakościowo zdjęcia z balonu uzyskali w roku. 1860 Amerykanie. Zastosowanie w roku 1883 przez G. Eastmana filmu na błonie celuloidowej sprawiło, że fotografia „z lotu ptaka" stała się zajęciem nieskomplikowanym. Dlatego ,też, _niejąko automatycznie, wkro czyła na pokłady samolotów.

Pierwsze zdjęcie lotnicze wykonał w roku 1909 we Włoszech Wilbur Wright. Od tego czasu rozwój fotografii lotniczej nabrał tempa; osiągając szczególne postępy w okresie obu wojen światowych. Zdjęcie lotnicze stało się niebawem podstawą prac topograficznych i geodezyjnych, nieodzowne w poszukiwaniach geologicznych i kartowaniu geomorfologicznym. Wykorzystywano je przy inwentaryzacji zasobów leśnych, w planowaniu regionalnym i badaniach krajobrazowych. Było niezastąpione aż do pojawienia się w roku 1959 fotografii satelitarnej ...    

Wśród „historyków" tak młodej dyscypliny, jaką jest teledetekcja śatelitarna nie ma' żgodriości co" do daty jej narodzin. Niektórzy twierdzą, że za pierwsze zdjęcia Ziemi z kosmosu należy uznać amerykańskie fotografie wykonane w roku 1946 z rakiety balistycznej. Jeśli przyjąć, za NASA, definicję kosmosu wyznaczającą jego dolną granicę na 30 km od powierzchni Ziemi, to rzeczywiście ... W każdym razie, w latach sześćdziesiątych funkcjonuje już na orbitach okołoziemskich cała rodzina satelitów TIROS *, Thuraya, Meteor, uważanych przez specjalistów za pierwszą generację satelitów teledetekcyjnych.