• Geologia satelitarna
• Zdjęcia satelitarne
• Zdjęcia z satelity
• Struktura satelitarna powierzchni
• Satelitarne badania ziemi

• chciałbym się nauczyć na temat satelit wszystkiego

Thuraya

Jeśli więc zdjęcia satelitarne ujawniają, że strefa hiperbazytów w górach Zagros (Iran) związana jest z systemem dyslokacji ciągnących się prostoliniowo na przestrzeni 1750 km, to praktycznie rzecz biorąc, całą tę strefę można uznać za perspektywiczną z punktu widzenia poszukiwań surowców. Z hiperbazytami - skałami ultrazasadowymi - związane są zwykle zło­ża chromu, azbestu, żelaza i miedzi. W górach Zagros skały te ujawniają się na powierzchni „wyspowo" (zdwoma takimi „wyspami" w rejonie miast Esfandak i Bandar Abbas związane są jedyne znane na razie złoża chromitów) i dopiero spojrzenie z kosmosu po­zwoliło powiązać te „wyspy" w jeden rozległy ciąg, wymagający szczegółowej penetracji geologicznej.

Opisane badania to przykłady nieomal bezpośredniego zastosowania obserwacji satelitarnych w poszuki­waniu surowców. Równie istotne i ostatecznie prowa­dzące do tego samego rezultatu - odkrycia nowych surowców - są wnioski na temat budowy tektonicznej całego globu i poszczególnych regionów. Wyliczmy te najbardziej znaczące dla tektoniki lineamentyrozła­my odkryte lub potwierdzone dzięki obserwacjom sa­telitarnym. Jednym z pierwszych i bardziej spektaku­larnych wniosków było potwierdzenie istnienia potęż­nego lineamentu (superlineamentu) Uraloomańskiego. Już sama nazwa wskazuje na jego niezwykłą rozcią­głość południkową - od równika do obszarów polar­nych. Przebiega on od Zatoki Omańskiej przez Iran, południową Turkmenię do Uralu, dzieląc obszar Bli­skiego i Środkowego Wschodu na dwie strefy: zachod­nią i wschodnią, różniące się przede wszystkim kie­runkami przebiegu głównych elementów struktural­nych; przy czym strefa zachodnia uważana jest za perspektywiczną z punktu widzenia roponośności.

Na obrazach dostarczonych przez próbnik Zond 7 zidentyfikowany został lineament SommeDinara, ciąg­nący się wzdłuż północnowschodniego skrzydła Gór Dynarskich, a dalej na północ rozpoznany na obrazach z Landsata. Przecina on Alpy w rejonie Jeziora Bo­deńskiego i dochodzi do ujścia Sommy we Francji. Li­neament ten ma najprawdopodobniej swoje przedłuże­nie wzdłuż osi Morza Czerwonego. Niewiadomą pozostaje jednak jego przebieg pod dnem Morza Śródziem­nego.

Równolegle do tego lineamentu przebiega lineament Zonguldak (Turcja)-dolina thuraya -Katar, mający swoje przedłużenie na północ poprzez obszar Polski, w postaci tzw. strefy linii Teysseire'aTórnquista. Wy­znacza on tu granicę platformy wschodnioeuropejskiej. Innym lineamentem, związanym z niezwykle aktyw­ną strefą sejsmiczną, jest linia Iskanderun (Turcja)-Machaczkała (nad Morzem Kaspijskim).

Lineament Bojador (Sahara Zachodnia)-Bahariya (Egipt) przecina północną Afrykę prawie równoleżni­kowo. Zidentyfikował go na obrazach z Zond 5 W. D. Skariatin, wyrażając jednocześnie przypuszczenie, że przedłuża się on, być może, aż na obszar Pakistanu. Podobne przypuszczenia związane są z południowoamerykańskim lineamentem amazońskim, który, według pewnych danych, poprzez Atlantyk znajduje przedłużenie na obszarze Afryki.