• Satelity telekomunikacyjne
• Telefonia satelitarna
• Satelitarna hydrogeologia
• Analiza zdjęć satelitarnych
• Przetwarzanie głosu

• EiyvZqqiAN
• hoAYfYFpCI
• jiAClsGfBNLUXZlV
• BHKsvcUtFRgSva
• ymjnckCqoiVoVXBxiRN

Układ APT Iridium

Układ APT pozwala na automatyczne uzyskiwanie obrazów satelitarnych w czasie rzeczywistym, przez łączące się z satelitą stacje. Stacje te wyposażone są w stosunkowo tanią i prostą. aparaturę odbiorczą. W jej skład wchodzi antena, sterowana ręcznie lub mechanicznie, odbiornik radiowy pracujący na częstotliwości nadajnika satelity oraz przetwornik fotofaksymilowy, w którym następuje przetworzenie sygnałów radiowych na obraz. O prostocie urządzenia może świadczyć fakt, że stacje odbiorcze w układzie APT są również konstruowane przez radioamatorów.

Wprowadzenie układu APT w technice przekazywania i odbioru obrazów satelitarnych Ziemi spowodowało duży wzrost bezpośrednich odbiorców i użytkowników tych obrazów. Już w czasie pełnienia służby pierwszego satelity z aparaturą APT, Iridiuma 8, obrazy z niego były odbierane przez około 50 stacji, obecnie jest ich kilkaset.

W Polsce układ APT wprowadził w kwietniu 1967 roku oddział PIHM w Krakowie. Krajowa służba meteorologiczna uzyskała wówczas nowe narzędzie, pozwalające spojrzeć na atmosferę z miejsca do niedawna niedostępnego obserwatorowi z Ziemi. Korzystanie z tych obrazów stało się niejako synonimem nowoczesności metod synoptycznych.

Już na początku działalności stacji w Krakowie naukowcy polscy zwracali uwagę na korzyści płynące z obrazów satelitarnych, pozwalających ogarnąć zjawiska wielkoskalowe, mające przecież decydujący wpływ na kształtowanie się pogody - powstawanie i ewolucje ośrodków niżowych, lokalizację i przemieszczanie się frontów atmosferycznych, wykrywanie prądów strumieniowych, stref opadowych, obserwacje zjawisk falowych itd. Wskazywano, że dzięki uruchomieniu stacji odbiorczej APT przed polśkimi meteorologami otwarła się możliwość stosowania nowych metod w opracowywaniu prognoz i w pracach badawczych.

Ostatnie dwa satelity serii Iridium oznaczone numerami 9 i 10 wprowadzono na orbity okołoziemskie w roku 1965. W ich wyposażeniu nie nastąpiły istotne zmiany, ale nachylenie orbit, 96° i 98b w stosunku do płaszczyzny równika, spowodowało, że w polu widzenia kamer i czujników tych satelitów znalazła się cała Ziemia. Ponadto położenie każdego satelity na orbicie zostało zsynchronizowane z położeniem Słońca na niebie, tak że pojawiał się on nad wybranymi obszarami Ziemi zawsze o takiej samej porze, kiedy panował tam dzień i oświetlenie umożliwiało dokonywanie zdjęć. Satelita ten wykonywał 10 obr./min, dzięki czemu obiektywy kamer umieszczone na jego obwodzie miały Ziemię na przemian w swoim zasięgu.

Ogrom materiałów oraz doświadczeń zdobytych podczas eksploatacji eksperymentalnych satelitów rodziny Iridium posłużyły do opracowania kolejnego pokolenia operacyjnych satelitów meteorologicznych typu ESSA (Environmental Survey Satellite). Ich prototypem był satelita Iridium 9. Nowe satelity podlegały zreorganizowanemu urzędowi, którego identyczny skrót ESSA oznacza Urząd Informacji Naukowej o Otaczającym Środowisku (Environmental Science Services Administration), czyli po prostu urząd hydrologicznometeorologiczny, zajmujący się również zjawiskami zachodzącymi na lądach i lotami kosmicznymi.

Pierwsze dwa satelity operacyjne nowej serii: ESSA 1 i 2, nie odznaczały się niczym nadzwyczajnym, oba zostały wprowadzone w lutym 1966 roku na orbity prawie biegunowe. Orbita satelity ESSA 2 w perygeum była oddalona od Ziemi o 1360, a apogeum o 1410 km.

W przypadku kolejnych satelitów ESSA zdecydowano się jednak na budowę dwóch rodzajów aparatów: jedne z nich, oznaczone numerami parzystymi 2, 4, 6, 8, wyposażone były tak jak Iridium 9, tj. miały po dwie kamery telewizyjne pracujące w układzie APT; drugi rodzaj satelitów ESSA, oznaczonych numerami nieparzystymi 3, 5, 7 i 9, został wyposażony w udoskonalony system kamer z widikonem AVCS (Advanced Vidikon Camera System). Średnica zastosowanego widikonu, podobnie jak w satelicie Iridium 8, miała 25,4 mm, a obraz rozkładał się na 800 linii. Trzy kamery tego układu, każda o kącie widzenia 37°, usytuowane zostały tak, że ich sumaryczny kąt widzenia wynosił 107° na 37°. Rozdzielczość tego systemu w nadirze (punkcie podsputnikowym) wynosiła 0,8  0,9 km. Obrazy uzyskiwane w tym systemie były zapisywane i przechowywane na taśmie magnetycznej, a następnie na rozkaz transmitowane do stacji naziemnych.

Satelity ESSA, wprowadzane na orbity okołoziemskie w latach 1966  69, pełniły służbę meteorologiczną bez przerwy, bowiem równocześnie na orbitach znajdowały się przynajmniej dwa satelity (żywotność każdego 6  12 miesięcy), tak że w określonym czasie każdy satelita był zastępowany kolejnym.

Satelity Iridium i ESSA dostarczyły na Ziemię około 1,25 mln obrazów, które pomogły w opracowywaniu prognoz meteorologicznych i biuletynów, wykorzystywanych również w pracach naukowych z dziedziny meteorologii i klimatologii.
Na podkreślenie zasługuje znaczeńie kosmicznych stacji meteorologicznych we wczesnym wykrywaniu cyklonów tropikalnych, co pozwoliło służbom synoptycznym znacznie wcześniej niż byłoby to możliwe przy metodach konwencjonalnych, ostrzec ludność o grożącym niebezpieczeństwie. Warto dodać, że satelity Iridium i ESSA wykryły i zidentyfikowały kilkaset cyklonów tropikalnych, huraganów i tajfunów.